Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
252
MANNFOLK
Mann som tenkte fint um Kvinna; han var bljug; han
kunde raudne; der var i all hans Framferd ein Vyrdnad
og ein Age som viste, at han enno ikkje hadde lært
aa sjaa paa Kvinna som paa eit Leikestell. Han saag
ut til aa vera snarare sorgfull enn glad. Dei graae
Augo glinsa kannhende eit Grand sjuklegt. Men naar
han smilte, lyste det upp yvi heile Andlite av kvite
Tennar og frisk Truskyld, so ein fekk Godhug for han
som for eit snildt Barn.
Frøken Dagmar gjorde det ho kunde til aa faa Liv
i Guten. Ho fann paa det eine og ho fann paa det
andre; freista sistpaa med Politik. For um den skulde
daa alle kunna tala. Men kva det var eller ikkje var:
ho kom ingin Veg med han. Han svara ikkje eitt til
tusund; og um han sagde noko, høyrde ho godt at han
ikkje var med. Han var visst svært bljug. Eller det
maatte vera noko serskilt i Vegen. Ender og daa smilte
han; og ho lagde Merke til dei straalande kvite
Tand-radine. Men um han smilte av di han lika det ho sagde
eller av di han fann det underlegt, det vilde ikkje vera
godt aa segja.
Laurits Kruse var ille farin. Han hadde med ein
Gong kjent det, og det laag som ein Kulde gjenom alt
hans Blod: at han kunde ikkje vera noko for henne. Kva
skulde han her. Han svinga seg med hende i Ljos og Musik
og kjende seg framand og umogeleg. Han var so taapin.
Store Gud, so taapin som han hadde vori. No gjekk
ho her og dansa med han og var snild, av di ho hadde
vondt av han. Ho fann paa eitkvart aa segja, av di han
ikkje fann paa noko. Og han kunde ikkje finne paa
noko. Det stod stilt inni Hovude hans. Han var eit
Narr. Det var ikkje fyrste Gongen han hadde gjort
seg til Narr. Han visste nok kva ho tenkte.
Berre det vilde slutte med Dansen. Han høyrde
kor ho stræva med aa finne eit Ord aa segja so ender
og daa, naar dei møttest i Turane; han kunde høyre
det paa Tonen at ho stræva. Og mest alt ho sagde gjekk
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
