Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
318
MANNFOLK 318
glad i ein Herre, at —. Ho hitna yvi sin heile Kropp,
som ho laag der aaleine i sine kvite Lakan.
Simple Folk, fælt simple Folk, um deim hadde ho
nokre forunderlege Tankar. Kor ho hadde desse
Tankane ifraa visste ho ikkje rett; ho hadde vel høyrt det.
Stundom, naar ho hadde arbeidt seg trøytt og heit paa
„Brudenattens Mysterier", kom ho til aa tenkje paa
dette som ho trudde um dei simple Folk. Det var noko
som ikkje hadde det minste aa gjera med Kjærleik og
slike høge Ting; men det kunde koma yvi henne med
fæl Magt, taka henne gjenom Kroppen som ein Feber.
Ho heldt seg for god til aa tenkje paa det, men tenkte
paa det likevel; det var so rart. Det var ein forvilla,
dyrisk Tanke som magtstal henne; drivin burt paa ein
Kant kom han att paa den andre, dukka upp i utrulege
Samanheng, fyllte den unge Kroppen med ei Blanding
av Vellyst og søt Skam; ho kjende seg urein, grov seg
ned under Dyna og lét att Augo; dette vilde ho ikkje
vita um sjølv. Stundom vart ho rædd; ho vart so rar
av det; Gud Fader i Himlen maatte vita, kva det var
for noko.
Ulagleg og ulidande kjende ho seg i alle Maatar;
stygg vart ho, bleik og lang og langskankla som ein
Gutunge; Lemine vilde kvar til sin Kant; Klædi hekk
uppetter henne som Vaskety paa ei Stong; ho var
visst sjuk; kannhende var det Tæring. Men naar den
Tanken kom, daa vakna det i henne som ei Rædsle,
som eit Skrik, at ho kunde ikkje døy; ho maatte gifte
seg fyrst! Men til Vaarherre sa ho, at han kunde
ikkje vilja taka henne no; for ho var so lite fyribudd,
og ho kjende seg so syndig.
Ein Dag kom ho etter noko som reint vit skræm de
henne. Ho lagde seg sjuk; laag og skalv; det galdt
visst Live, men Doktar — hu! Doktar vilde ho ikkje
sjaa; den einaste var Mor; den som kunde faa tala
med Mor; graatande spurde ho Fru Hauge um ikkje
Mor kunde koma. Fru Hauge svara jau; tok elles til
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
