Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
322
MANNFOLK 322
Daa trudde han mest han forstod henne.
— Giftetankane hadde han vunni yvi. Han „vilde
henne ikkje so vondt". Ho var livfull og varm. Sterkt
kunde ho elske; men um ho kunde elske lengi —.
Var ho vitug nok til aa „liva som Menneskje", so
vilde det vera ei Forbrot aa binde henne; var ho ikkje
so vitug — naah! han drog paa Oksli.
Paa ein Morgontur i Parken tala han Aalvor med
henne. Han sagde kva han kunde bjode: trufast
Kjærleik til Kjærleiken slokna; ærlege Fraasegnir naar so
langt leid. Han skulde gjera alt som stod i hans Magt
til at ho alltid kunde liva av sitt eigi Arbeid; Samlive
deira maatte ikkje faa den minste Smak av Ægteskap
eller Handel. Var ho daa vitug, so ho ikkje innbilte
seg at ho vart urein av ein naturleg Ting, so vilde
ho, den Dagen dei maatte skiljast, vera den same som
ho var no, berre meir framvaksi. Og so vilde ho ha
vori sæl i den Tid.
Og han sa henne kva ho vaaga, um so skulde gaa
at Folk fekk vita um Samlive deira. Alt vaaga ho.
Han stræva best han kunde med aa gjera henne dette
klaart; inkje noko skulde vera usagt. Men Georg
Jonathan var bleik.
Ho høyrde paa han eit Bil, raud og varm, tungt
og tett pustande. So lagde ho seg inn til han og sagde:
„det er det samme, Georg. Lad os være Venner."
VIII.
Endeleg hadde han funni ei Dame. Ei Kvinne som
var vitug og fri.
Ho visste kva ho gjorde; og ho vilde det. So lite
brydde ho seg um Folk og Fyriskriftir, at det stundom
var han som laut minne um, at dei ikkje hadde
Politibrev.
Han var stolt av Kjærasten sin. Mot henne var dei
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
