Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
400
MANNFOLK 400
godt hende at Helene hadde tulla her; „ter du vædde,
Laurits?" Og i alle Tilfelle: kor skulde slik ei Døle
kunna staa seg mot ein Forhøyrsdomar, som sjeldan
kom nokon Veg med Kjeltringar, men kunde tulla
skikke-legt Folk rundt som inginting?
Georg sjølv kunde faa vera med i Komedia. Den
som hjelpte ei Gjente naar ho var i slik Naud, han
fekk taka Fylgdine som dei kom; det hadde han visst,
og gjort det endaa. Han var ikkje sentimental; men
det var Ting som ingin var Mann for. Staa roleg paa ei
Strand og sjaa at eit Menneskje dukka under, det
klara ikkje ein Jurist dessmeir. Det han hadde gjort
fekk han staa ved. Gjenta kunde ingin berge lenger;
ho sokk; „men den infernalske Idiot som er Skyld i
alt dette, ham skal jeg engang se i Øinene." —
Laurits forstod ikkje dette. Det maatte vera Tøv;
kva skulde dei med Far til eit daudt Barn. Han slog
seg til Ro i den store Gleda at no var han fri. Barne var
burte, alt var yvi-stridt; no var her ikkje meir aa fæle
for i Verdi.
Han vart so glad at han gjorde ferdugt det store
Dikte sitt, „Hymne til hende" i gamallgræske Vers.
Han torde ikkje sende det; laut sjaa det igjenom endaa
ein Gong; men daa skulde ho faa det. Og han kom
seg og treivst; tok heiltupp til aa holdast.
Det som hadde pint han inn i dette med Helene
hadde ikkje heller si gamle Magt. Dagmar var den
gode Engelen hans; var det ein Gong det vilde upp,
so tenkte han paa henne, og daa gav det seg.
Han var vaksin; ferdug med den Jypling-sjuken. Det
var i det heile den faste Viljen det spurdest um; og
no hadde Laurits fengi den faste Viljen. Enno kunde
det hende at Minningar um Samlive med Helene braut
upp att, liksom i ei moralsk Ørske; men slike
Minningar dreiv han fraa seg med Harm.
Etterkvart kom dei likevel oftare att-um. Og dei fekk
meir Magt au, kor det no kunde hava seg. Sjølve Dagmar
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
