Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
UNGDOM
233
Kvelden kom han Per. Saman med tvo andre av
Gardsgutane kom han stimande; Brennevin hadde dei med
seg. Per hadde alt drukki eit Glas eller tvo; og no
skulde dei drikke med han alle. Nei! so rar som han
var. Og so mykje Moro han fann paa; og so fritt som
det var aa vera vaksne! Sistpaa kom han til Anne
Malene med Glase; „du skal ha sist som er den minste,"
sagde han. „Dei minste skal ikkje hava Brennevin," meinte
Anne Malene. „Jau Pinedø," sagde Per; „no skal du
drikke; for det er fyrste Gongen eg skjenkjer deg; og
den siste vert det ikkje! Hei su aa du, aassaa su aassaa
du," song han; „drikk no! Er du vigtig?" Nei det
var ho ikkje. „Er du heilag daa?" „Aah!" Alle i
Stogo lo. „Hell hev du skrivi deg inn i Pottemaale
kanskje?" „Korkje i Pottemaale hell i noko Slags Maal!"
„Ja i Giftarmaale kjem du no tilslutt likevel; men drikke
Brennevin maa du kunna! Hei su aa saa du — naa
daa?" — „Aa du kann alltid smaka paa det, naar han
Per byd deg," meinte ho Astrid. „Aa jamenn kann du
so," sagde Mattis. Anne Malene totte det var rart, men
morosamt overlag; ho tok Glase og sagde Skaal og
drakk. „Stikk ut," sagde han Per. Nei; no var ho
fornøgd. „Fornøgd? no? Heh; eg vil ha deg til Kjering,
eg, er du likso fin paa Maten som du er paa Drykken!"
Ho sette Glase fraa seg kvar ho kunde; ho maatte ut
og læ. Per etter. Dei andre sette seg til aa spela
Femkort.
Daa Anne Malene kom inn att var ho trulova. Ingin
skulde vita um det; men dess meir Moro var det no
daa. Og ho drakk eit lite Glas Brennevin til med han
Per den Kvelden. Dei gamle blinka til kvarandre og
smaalo.
Anne Malene tok det lett med Festarmaale sitt, og
so vart han Per vond. Ho fekk han blid att; men det
stod ikkje lengi paa. Ho var ikkje stød nok, totte han
Per; og strakst tok han til aa furte.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
