Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
Han Lars i Lia.
AA nei; han rid ikkje den Dagen han sålar, den
Mannen.
Er det noko som skal gjerast — det kann vera Løo
hans som treng Vøling paa Take eit Par Stadir —,
so fær han no fyrst sjaa daa, maa’ta. „Me fær no
sjaa daa," segjer han Lars i Lia. Og han ser. Og
ser. Baade vel og lengi.
Naar han tykkjer han hev sétt nok, segjer han med
seg sjølv: „ja; eg fær vel snart ta til so smaatt no aa
. . . tenkje paa det."
Han tek til aa tenkje paa det. Tenkjer so smaatt
eit Aar eller tvo. M—æ—ah! Geisp. „Hja. So fær
me no vel snart tenkje paa aa ... ta til med det
daa," segjer han Lars.
Han tenkjer paa aa taka til med det. Tenkjer lengi.
Tenkjer og tenkjer, til dess det er for seint for i Aar.
Jah! aah! Geisp. So fær det vera til eit anna
Aar daa.
Han drygjer til eit anna Aar. Men no lyt det no
full’ bi daa, maa’ta. Han tek seg paa Tak. Og gjer
upp med seg sjølv, at no skal det bli. Hunden rugge
meg skal det so ja; no banna han Lars. For dette
ber ikkje til lenger. Det er for gali; Løo rotnar snart
ned. Og Høye ligg og vert utskjemt i Ståen Aar etter
Aar; det duger ikkje paa den Maaten. Ein maa halde
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
