Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
Fjell-Luft.
HAN Ola Bryn, Maalaren, „Olaguten", og so eg,
me hadde funni ut, at i denne Varmen var det
best aa sova um Dagen og gange um Natti. Paa
Øvstemo-Sætri hadde me daa teki oss ei dugeleg
Kvild; og Soleglads-Bil sette me i Veg; me skulde
„taka" Dyrsjø-Grendi i Morgo tidleg.
Soli hadde steikt i Bakkane Dag etter Dag, so Lufti
stod som ei tett turr Graa-dimme. „No brenn Skogane
ned-etter Øysterdalen, maa du tru," sagde Olaguten.
„Ja det tarvst visst ingin Jønnveg til aa setja Eld paa
Skogen no," meinte eg.
Himilen var yvidregin med ei brungraa Hye, som
lengst nede i Syns-Randi tetna av til ein djup
røyk-brun Skodde- og Skuggeheim, der Høgfjelle sveipte sine
Ryggir og Tindar og sylvskinande Snøfennar meir og
meir inn som i ein mjuk Draum, og Himil og Vidd
flaut saman.
Innst inne og lengst burte, i den døkke
Skuggeheimen langt attum dei siste sviktande Skuggefjell i
Sudaust, valt det upp or Graa-Djupni ljosnande,
halm-gulnande Ullsky-Kantar som kunde spaa Regn.
Solfallsvinden auka seg upp. I lange, ljosnande
Byl-gjedrag gjekk han gjenom Lidine upp-under Rundhø-i,
der Fjellbjørki stod lutande med Iavsvarte Leggir, bøygd
av Fjellvinden og den tunge Livsens Strid. Lenger
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
