Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
I HEIDANE
313
svarte Myr-tjørnir og lange blaae Votn; og Æar stryk
fram millom rundslitin Kampestein med Kvitskavling
og Sus; der skvett Laksekjøa og den spettute Auren.
Sjeldan, uventande som i ein Draum, kann det daa
midt i Steinrøysi staa ein litin Mannaheim, eit Par
smaae torvtekte Hus i eit Solhall, helst ned mot eit
Vatn; gjerne Heimehus og Lødu i ei Laann, med
Eng-flekkir og Aakerleppar millom Rullestein og Bergskjer;
alt inngjerdt mot Smalen med høge Gardar av
Kampestein. Tvo slike Mannaheimar saag eg paa ein Dag;
og eg stogga tankefull som framfyri noko heilagt. Her
strider Live med Graasteinen og vinn, og byggjer Heim
paa nakne Berge; som den seige innfeite Fjellfuro klorar
det seg fast i ei Sprunge og veks av inkjevetta. Den
som elskar Live kann stundom ræddast at Dauden
vinn; daa skal han her upp i Steinrøysine og sjaa
Livsviljen.
Paa den fyrste Staden gjekk eg inn. Der sat ei
gamall brun Kjering og spann, med ein Katt og ein
Barnsunge leikande inn-med Stakken sin. Ho saag upp
med store forvitne Augo: kor er du ifraa? — Aa, er
du fraa Garborg? Kven sin Son er du der? — Aa,
er du av det Folke? — Og trast var me Kjenningar.
Mat fekk eg. Men eg laut „ta det som dei hadde
det": skild Mjølk og Hellekake med Smør og Fat-ost,
den rette gode vestlandske Fatosten som er finare enn
Roquefort, — plent som det skulde vori heime hjaa
ho Mor i mi Barndoms Tid. „No maa du faa deg
Mat," sagde ho. „Det er nok ikkje Kaffi og Finbrød
som i dine Bygdir; men kva skal Stakkaren gjera?
Heimekost nærer, men Skillingen tærer; og so lyt me
greide oss med Heimekost, me. Men so hev me no
kje meir Vit: me tykkjer den er likso god."
Ho sette seg til Rokken att, og spann og rødde.
Jamenn var det so gildt naar det kom eit Menneskje.
So kunde ein faa spyrja nytt og røde um eit og anna.
Ho fortalde meg um Folke mitt meir enn eg visste
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
