Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
Fjell? Luft.
Han Ola Bryn, Maalaren, «Olaguten», og so eg, me
hadde funni ut, at i denne Varmen var det best aa sova
um Dagen og gange um Natti. Paa Øvstemo-Sætri
hadde me daa teki oss ei dugeleg Kvild; og
Soleglads-Bil sette me i Veg; me skulde «taka» Dyrsjø-Grendi i
Morgo tidleg.
Soli hadde steikt i Bakkane Dag etter Dag, so Lufti
stod som ei tett turr Graa-Dimme. «No brenn Skogane
nedetter Øysterdalen, maa du tru,» sagde Olaguten.
«Ja det tarvst visst ingin Jønnveg til aa setja paa
Skogen no,» meinte eg.
Himilen var yvidregin med ei brungraa Hye, som
lengst nede i Syns-Randi tetna av til ein djup røykbrun
Skodde- og Skuggeheim, der Høgfjelle sveipte sine
Ryggir og Tindar og sylvskinande Snøfennar meir og meir
inn som i ein mjuk Draum, og Himil og Vidd flaut
saman.
Inst inne og lengst burte i den døkke Skuggeheimen
langt attum dei siste sviktande Skuggefjell i Sudaust
steig det upp or Graa-Djupni ljosnande, halmgulnande
Ullsky-Kantar som kunde spaa Regn.
Solfallsvinden auka seg upp, I lange, ljosnande
Byl-gjedrag gjekk han gjenom Lidine upp-under Rundhø-i,
der Fjellbjørki stod lutande med lavsvarte Leggir,
bøygd av Fjellvinden og den tunge Livsens Strid. Len-
314
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
