Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has been proofread at least once.
(diff)
(history)
Denna sida har korrekturlästs minst en gång.
(skillnad)
(historik)
áleið daginn, ok þótti mönnum
þat kátara, enn at sitja einart
við drykkinn; var þá fátt
manna i herberginu, nema þeir
konúngarnir; þá komu þar inn
menn Sveins konungs, Þèttleifr
Eðlarsson ok nokkurir menn
aörir, ok båknuöu til Sveins
konungs. Hann stod li pp 1
möti peim, ok töluöust peir
viö litla hriö ok pö
leynili-ga; siöan gekk Sveinn koniingr
ut meÖ peim, hann gekk i hus
eitt, ok bvrgöi sik par, en
i>étt-leifr ok T öli Hemingsson ok
Yngvar kveisa ok aörir
virkta-menn Sveins konungs siutu på
aptr til herbergissins, par er
peir Valdimarr koniingr såtu
fyrir ok Kniitr koniingr.
Valdimarr konungr lek at s k a k
-tatli viö annann mann, en
Kniitr koniingr sal i pallinum
lijå honum; ok er peir
t>étt-leifr gengu 1 dyrnar, laut Kniitr
koniingr til Valdimars koniings,
ok kysti hann. Valdimarr
koniingr sii eigi af taflinu, ok
spuröi: hvi ertu nii svå bliör,
mågr! Kniitr koniingr svaraÖi:
vita muntu pat brått. Sveins
menn pustu på inn hverr at
öörum ok allir alvåpnaöir, peir
brugöu pegar sveröunum. En
er Valdimarr koniingr så pat,
hljöp hann upp, ok vaföi
skikk-junni um hönd ser, er hann
haföi yfir ser, pviat peir voru
våpnlausir inni, pviat engi vissi
öfriöar vån. Valdimarr koniingr
hljöp upp ok fram å gölfit fyrst
allra manna sinna; hann
stik-laöi svå hart upp å f>éttleif, at
peir fellu båöir utar fyrir dyr-
722. Crepusculo appetente,
illatisque ex more luminibus,
miles Svenonis, Thetlevus, qui
paulo ante convivio egressus
fuerat, reversus in regiam,
occasionem edendi facinoris
oculis animoque tacitus
perlustrabat. Cumque paulisper attonito
stupentique similis constitisset,
Canutus eum, propasso in
terram amiculo, sedere sibi
proximum jubet. Ille tantae ejus
dignationi gratias habens, aede
excedit, e vestigioque regressus
exiguo capitis motu Svenonem
accersit. Quem signi tam
latentis ignarum Canutus, a
Thetlevo vocatum, edocet. Cui cum
Thetlevus exsurgenti paululum
insusurrasset, quotquot
Svenoniarum partium affuere, eis in
colloquium admixti, collatis in
orbem capitibus, nemini
remotiorum exaudienda tractabant.
Tunc Canutus, perinde ac
insidiarum praescius,
Waldemarum brachiis attrectatum osculo
petivit. Causam blandimenti,
cum minime sic se alias gerere
consveverit, ab eo, cui osculum
tulerat, interrogatus, suppressit.
Interea Sveno, relictis in aede
militibus, per posticum in
conclave divertit, praeeunte puero
luminis gerulo. Mox in
Canutum et Waldemarum a
subornatis ferrum destringitur. Sed
Waldemarus ocyus sede exilens
manum amiculo obvolutam non
solum applicatis capiti suo
gladiis objecit, sed etiam
Thetlevum acrius in se ruentem
pectoris impulsu humi praecipitavit.
Cum quo pariter et ipse collap-
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
