DE INGMARSENS. I. Er was eens een jonge man, die zijn akker ploegde op een zomermorgen. De zon scheen vriendelijk, 't gras was nat van den dauw en de lucht was zóó frisch, dat 't niet met woorden te beschrijven is. De paarden waren als in een roes door de heerlijke morgenlucht en trokken den ploeg, alsof 't een spel was. Zij liepen heel anders dan gewoonlijk, zoodat de man nu en dan hard moest loopen om ze bij te houden. De aarde, die door den ploeg naar boven kwam, lag daar zwart-bruin en glanzende van vocht en vettigheid en hij, die achter den ploeg liep, verheugde er zich op, dat hij daar spoedig rogge op zou kunnen zaaien. En hij dacht: „Hoe kan het toch zijn, dat ik me vaak zooveel bekommeringen schep en het leven zoo moeilijk vind ? Is er iets meer noodig dan zonne- schijn en zulk heerlijk weer, om zoo gelukkig te zijn als een kind van God in den hemel maar wezen kan ?" Hij stond in een lang, tamelijk breed dal, dat geruit was door een massa gele en geelgroene zaadvelden,