6 proost, noch de burgemeester me meer een hand geven na kerktijd op Zondag. En dat hebben ze ten minste tot nu toe nog gedaan. Ze hebben me niet eens in 't armbestuur gekozen en ik hoef er niet aan te denken ooit kerkvoogd te worden." Nooit kan een mensch zoo gemakkelijk denken als wanneer hij achter den ploeg loopt, langs de eene voor na de anderen. Je bent alleen en niets stoort je, dan de kraaien, die over de opgeploegde aarde loopen en naar wormen pikken. De man vond, dat de gedachten zoo gemakkelijk in zijn hoofd kwamen, alsof iemand ze hem in 't oor gefluisterd had. En daar hij zelden zoo helder en vlug denken kon als dien dag, werd hij opgewekt en blij. Hij begon te meenen, dat hij zich onnoodige zorgen schiep, hij zei in zich zelf, dat niemand van hem eischen kon, dat hij zich zelf onge- lukkig maakte. Hij dacht er over, dat als zijn Vader nog leefde, hij hem om raad zou vragen, zooals hij in alle moeielijke dingen altijd gedaan had. En hij werd er ongeduldig door, dat hij zijn vader niet bij de hand had, zoodat hij 't hem vragen kon. „Als ik den weg maar wist," zei hij en lachte blij bij die gedachte, „dan zou ik wel naar hem toe gaan. Ik zou graag weten wat de Groote Ingmar wel zeggen zou, als ik daar op een mooien dag bij hem kwam aanstappen. Ik kan me voorstellen hoe hij daar zit, op een prachtige hoeve, met veel akkers en weiden en