7 groote huizen en groot bruin vee, niet zwart of bont, zooals hij hier beneden altijd hebben wou. En als ik dan in de groote kamer kom ...." De man aan den ploeg bleef opeens midden op den akker staan, hij zag op en lachte. Die gedachten hier vermaakten hem onuitsprekelijk en ze sleepten hem zoo meê, dat hij nauwelijks wist of hij wel op aarde was. Hij vond dat hij heel spoedig bij zijn ouden vader in den hemel was. „En als ik dan in de groote kamer kom," ging hij voort, „zitten daar een massa boeren in 't rond tegen den muur. Ze hebben allemaal grijsrood haar, witte wenkbrauwen en een breede onderlip en lijken op Vader als de eene beer op den anderen. Als ik nu zooveel menschen zie word ik verlegen en blijf aan de deur staan. Maar Vader zit bovenaan de tafel en zoodra hij mij ziet, zegt hij : „wees welkom, Kleine Ingmar Ingmarsen." En dan komt Vader naar me toe. „Ik zou je wel even willen spreken, Vader," zeg ik, „maar hier zijn zooveel vreemde menschen." „O, dat is enkel de familie," zegt Vader, „die mannen hier hebben allemaal op Ingmarshoeve gewoond en de oudste is zelfs uit den heidenschen tijd." „Ja, maar ik wil je toch liever alleen spreken." Dan ziet Vader om zich heen en denkt er over of hij ook in de kleine kamer zal gaan, maar omdat ik het maar ben, gaat hij in de keuken. Hij gaat op den. haardsteen zitten en ik op 't vleeschblok.