Ingmarshoeve om Moeder te helpen. Moeder begint oud en moe te worden, moet je weten." „Ik zie in dit alles geen kwaad, Kleine Ingmar," zegt Vader, alsof hij me opvroolijken wil. „Maar dat jaar wou er niets groeien op 't veld. De aardappelen mislukten geheel en er kwam ziekte in 't koren, zoodat Moeder en ik meenden, dat we de bruiloft een jaar moesten uitstellen. Zie je, ik dacht dat het er niet zooveel op aankwam, nu we toch onder de geboden stonden ; maar dat was zeker een ouder- wetsch idee." „Hadt je maar een van onze familie genomen, die had het wel goedgevonden, " zegt Vader. „Ach ja," antwoord ik. „Ik merkte wel, dat Brita dat uitstel niet prettig vond, maar zie je, we hadden immers in 't voorjaar begrafenis gehad en we wilden geen geld uit de bank halen." „Ja, 't was heel goed, dat je wachtte," zegt Vader. „Maar ik was al bang, dat Brita er ontevreden over zou zijn, dat ze het doopmaal vbór de bruiloft zou moeten vieren." „Allereerst moet een mensch toch zien of hij de bruiloft betalen kan." „Maar elken dag werd Brita stiller en wonderlijker en ik verbaasde er me dikwijls over, wat ze toch had. Ik dacht, dat ze naar huis verlangde : ze had altijd veel van haar ouders en haar thuis gehouden. „Dat gaat wel beter," dacht ik, „als ze maar eerst wat