II gewend is. Ze zal 't eindelijk toch wel prettig vinden op Ingmarshoeve." ik wachtte nog een poosje, maar toen vroeg ik Moeder, waarom Brita zoo bleek was en zoo wild keek. Moeder zei, dat het kwam, omdat ze een kind wachtte en dat ze wel meer gewoon zou worden, als dat er maar eerst was. Ik had nog zoo'n idee, dat Brita er over tobde, dat ik de bruiloft had uitgesteld ; maar ik zag er tegen op 't haar te vragen. Je weet wel, Vader, dat je altijd gezegd hebt, dat 't huis rood geverfd moest worden als ik trouwde. En daar had ik heelemaal geen geld voor, dat jaar. „Alles wordt 't volgend jaar wel goed," dacht ik. De man achter den ploeg liep zacht te prevelen. Hij was zóó geheel in zijn gedachten verdiept, dat 't hem was, alsof hij 't gezicht van zijn vader voor zich zag. „Ik mag nu alles eens duidelijk aan Vader zeggen," dacht hij, „zoodat hij me een goeden raad geven ,kan." „Zoo ging de heele winter voorbij, en dikwijls dacht ik dat, als Brita zoo ongelukkkig bleef, ik haar liever had willen afstaan en weer naar Bergwoud terugzenden. Maar nu was 't ook daar te laat voor. En zoo werd het eindelijk Mei. Toen merkten we op een avond, dat ze stil weggeloopen was. We zochten den heelen nacht en eindelijk tegen den morgen vond een van de meiden haar." En nu valt 't me zwaar verder te vertellen, en ik zwijg. En Vader vraagt : „In Godsnaam ! Ze is toch niet dood ! "