Ió om een huis te vinden, dat nog niet geschilderd was, of een waarvan de verf was verbleekt of afgeregend. Nu en dan meende hij er een te zien, dat hem geschikt voorkwam, maar hij kon nog geen besluit nemen. Eindelijk kwam hij op een heuveltje . en kreeg de Ingmarshoeve in 't oog, die breed en machtig op den bodem van het dal lag. „Goede hemel !" zei hij hardop in zijn vreugd en bleef staan op den weg. „Dat . woonhuis is in geen honderd jaar geverfd ! 't Is heelemaal zwart van ouder- dom en de bijgebouwen hebben nog nooit een verfkwast gezien. En wat een massa gebouwen ! " barstte hij uit. „Hier heb ik werk genoeg tot den herfst !" Hij had nog niet ver geloopen, toen hij een man gewaar werd, die liep te ploegen. „Ziezoo, daar is een boer, die hier woont en de streek kent," dacht de roodverver, „hij kan mij ver- tellen wat ik van die hoeve weten moet." Hij ging van den weg af, liep over den akker en vroeg Ingmar, wat dat voor een groote hoeve was, en of hij dacht, dat ze hem daar zouden willen laten verven. Een schok ging Ingmar door de leden, en hij keek den man aan, alsof hij een boschduivel was. „God ! 't is een roodverver, " dacht hij, „en die komt nu." Hij was zóó verbluft, dat hij geen woord uitbrengen kon. Hij herinnerde zich ook duidelijk, dat zijn Vader,