1 7 „Heb nog wat geduld, Kleine Ingmar," zegt Vader. „Dat is een moeilijk geval." En ik zie hoe al de ouden met gesloten oogen zitten na te denken. En ik ga weer zitten wachten . . . en ik wacht nog. Hij volgde glimlachend zijn ploeg, die nu maar heel langzaam voortgleed, alsof de paarden behoefte aan rust hadden. Toen hij aan den kant van den dijk kwam, trok hij aan de teugels en hield stil. Hij was heel ernstig geworden. „'t Is toch wonderlijk. Als je iemand om raad vraagt, dan voel je zelf wat goed is, terwijl je 't vraagt. Dan zie je in eens duidelijk voor je, waar je in geen drie jaar uit wijs hebt kunnen worden. Nu zal het gaan zooals God wil." Hij voelde, dat hij het doen moest. En opeens kwam het hem zóó zwaar voor, dat hij allen moed verloor als hij er aan dacht. „God ! sta mij bij !" zei hij. Intusschen was Ingmar Ingmarsen niet de eenige, die in den vroegen morgen buiten was. In de verte, op een pad, dat tusschen de akkers door slingerde, kwam een oud man aan. Het was niet moeielijk te raden, wat hij van zijn ambacht was, want hij had een grooten kwast met roode verf op den schouder en zat van 't hoofd tot de voeten vol verfvlekken. Hij keek vaak om zich heen, zooals reizende roodververs doen, Jeruzalem. 2