II. Een paar weken later stond Ingmar een stuk tuig te poetsen. Hij zag er ontevreden uit en het werk vlotte niet. „Als ik onze lieve Heer was," dacht hij, poetste een paar plekken, en ging voort : „Als ik onze lieve Heer was, dan zou ik zorgen, dat een zaak, die eenmaal besloten was, ook op 't zelfde oogenblik uitgevoerd werd. Ik zou den menschen niet zooveel tijd geven om te denken en nog eens te denken, en over alles te tobben wat hun in den weg staat. Ik zou ze geen tijd laten om tuig te poetsen en wagens te verven. Ik zou ze direkt van achter den ploeg wegnemen." Hij hoorde een wagen aankomen, zag uit en herkende spoedig paard en rijtuig. „Het lid van den rijksdag uit Bergwoud komt hierheen," riep hij naar de keuken, waar zijn Moeder bezig was. En dadelijk hoorde hij haar de kachel opstoken en den koffiemolen in beweging brengen. De afgevaardigde reed de hoeve op, maar stapte niet uit. „Neen, ik kan niet binnenkomen," zei hij, „ik moet je maar even spreken, Ingmar. Ik heb geen tijd, ik moet door naar de kerkeraadsvergadering."