2I „Moeder heeft zeker de koffie al klaar," zei Ingmar. „Dank je wel, maar ik heb mijn tijd noodig." „'t Is lang geleden, dat we u hier zagen, " zei Ingmar, en noodigde den gast opnieuw binnen te komen. Nu kwam zijn moeder naar buiten en ondersteunde zijn verzoek. „U zult toch niet heengaan zonder binnen te komen en een kopje koffie te drinken ?" Ingmar maakte den voetenzak op den wagen los en de afgevaardigde van Bergwoud maakte een beweging om uit te stappen. „Ja, als Moeder Marta zelf beveelt, moet ik wel gehoorzamen." Hij was een groot, knap man, die zich gemakkelijk be- woog en een heel ander soort van mensch dan Ingmar en zijn moeder, die leelijk waren, met slaperige aange- zichten en zware, grove lichamen. Maar hij had een diepen eerbied voor het oude geslacht op Ingmarshoeve, en zou graag zijn knap uiterlijk er voor gegeven hebben, om er uit te zien als Ingmar en een van de Ingmarsens te zijn. Hij had altijd Ingmars partij gekozen tegenover zijn dochter, en het deed hem goed zoo vriendelijk ontvangen te worden. Toen een poos later Moeder Marta met de koffie binnenkwam, begon hij over zijn eigenlijke boodschap. „Ik heb gedacht," zei hij en kuchte eens, „ik heb gedacht, dat ik eens moest zeggen, wat we nu met Brita zullen doen."