Een heelen morgen had Ingmar gewerkt aan de berkeboomen bij de poort. Hij had er eerst palen gezet. Toen had hij de toppen van de berken genomen en naar elkaar toegebogen, zoodat ze een boog vormden. De boomen waren onwillig, telkens rukten zij zich los en richtten zich snel overeind. „Wat moet dat worden ?" vroeg Moeder Marta. „Mij dunkt, ze moesten nu eens een poosje zoo groeien," zei Ingmar. 't Werd tijd voor de middagrust, en toen de maaltijd afgeloopen was, ging het werkvolk naar de plaats en legde zich daar te slapen. Ingmar Ingmarsen sliep ook, maar hij lag op een breed bed in 't kleine kamertje naast de groote kamer. De eenige, die niet sliep, was de huismoeder, die in de groote kamer zat te naaien. De deur naar de gang werd zacht opengedaan en een oud vrouwtje kwam binnen. Zij droeg twee groote manden aan een juk om den hals. Ze groette stil, ging op een stoel bij de deur zitten en nam zonder iets te zeggen de deksels van de manden. De een was vol beschuiten en krakelingen, de andere vol versche, glan-