z6 zende broodjes. De huismoeder kwam dadelijk naar haar toe om te koopen. Anders was ze zuinig genoeg, maar ze kon niet laten wat lekkers bij de koffie te nemen. Terwijl ze broodjes uitzocht, begon ze met het vrouwtje te praten. En die had altijd wel wat te vertellen, zooals de meeste kooplieden, die van de eene hoeve naar de andere gaan en veel menschen kennen. „Je bent een verstandig mensch, Kaïsa, waar je op vertrouwen kunt," zei moeder Marta. „Ach ja, " zei de andere, „als ik niet kon zwijgen over wat ik hoorde, zouden veel menschen elkaar bij de haren krijgen." „Maar soms verzwijg je al te veel, Kaïsa. " De oude vrouw zag op en begreep wat Moeder Marta meende. „Ja, God vergeve 't me," zei ze en kreeg de tranen in de oogen. „Ik heb met de vrouw van den afgevaar- digde op Bergwoud gesproken, maar ik had naar u moeten gaan." „Ja, zoo ! Sprak je met de vrouw van den afgevaar- digde van Bergwoud ?" Er lag een grenzenlooze verachting in den toon, waarmee zij dien langen zin uitsprak. Ingmar Ingmarsen werd met een schok wakker, door- dat de deur naar de groote kamer zachtjes openging. Er kwam toch niemand binnen, maar de deur bleef op een kier staan. Hij wist niet of die vanzelf was open- gegaan, of dat iemand ze had opengezet. Slaperig