3 8 over hoe ze haar woorden terug zou kunnen nemen. Maar zoo gauw ze iets van dien aard zeggen wilde, werd ze teruggehouden door de gedachte, dat, als hij nog van haar hield, 't zoo ondankbaar zijn zou hem weer af te wijzen. „Kon ik zijn gedachten maar lezen !" dacht ze. Toen zag Ingmar, dat ze bleef staan en tegen een muur leunde. „Ik word zoo wonderlijk van al dat leven . en al die menschen om me heen. " Hij reikte haar zijn hand. Zij nam die en hand in hand gingen zij door de straten. „Nu zien we er uit als een paar, " dacht Ingmar, maar aldoor liep hij er over te denken, hoe 't gaan zou, als hij thuis kwam, hoe hij door dit alles heen zou komen tegenover zijn moeder en alle anderen. Toen ze bij koopman Lof berg kwamen, zei Ingmar, dat zijn paard nu uitgerust was, zoodat ze, als zij er niet tegen had, nog dienzelfden dag de eerstvolgende uitspanningplaats zouden kunnen bereiken. Toen dacht ze : „Nu is 't tijd om te zeggen, dat je niet wilt. Dank hem nu en zeg, dat je niet wilt." Ze bad God haar te doen weten of hij enkel uit barmhartigheid gekomen was. Intusschen trok Ingmar den wagen uit de loods. Die was nieuw opgeschilderd, de voetenzak glom, en de kussens waren nieuw over- trokken. Voor aan 't zeil zat een kleine, half verdorde veldbouquet. Zij bleef staan en bedacht zich, toen ze dien zag ; en intusschen ging Ingmar in den stal, tuigde 't paard op en bracht het naar buiten. Toen zag zij weer