37 „Ik heb haar gezien," zei Ingmar, „maar die is te groot om achter op den wagen te zetten. We moeten haar daar maar laten, tot er iemand om gaan kan." Brita bleef staan en zag Ingmar aan. 't Was voor 't eerst, dat hij er op doelde, dat hij haar mee naar huis zou nemen. „Ik kreeg vandaag een brief van Vader. Hij schreef, dat je goedvondt, dat ik naar Amerika zou gaan." „Ik meende, dat 't niet verkeerd was als je kiezen kon. 't Was immers niet zeker, dat je met mij mee zoudt willen gaan." Ze merkte wel, dat hij niet zei, dat hij 't graag had, Maar dat kon ook wel zijn, omdat hij haar niet opnieuw dwingen wou. Ze kwam in hevigen tweestrijd. 't Was waarlijk niet prettig voor hem, iemand, als zij was, op Ingmarshoeve te brengen. „Zeg hem dat je naar Amerika wilt. 't Is 't eenige wat je voor hem doen kunt," zei ze tot zichzelf ; „zeg het dan nu," drong ze aan. Maar terwijl ze dat dacht, hoorde ze iemand zeggen : „Ik ben zoo bang, dat ik niet sterk genoeg ben om naar Amerika te gaan. Ze zeggen, dat je daar zoo hard moet werken." 't Was net of een ander dat antwoordde en zij zelf niet. „Ja, dat zeggen ze, " zei Ingmar stil. Ze schaamde zich over zich zelf en dacht aan wat ze den predikant dien morgen beloofd had dat ze de wereld in zou gaan als een ander, beter mensch. Ze was ontevreden met zichzelf, liep lang zwijgend voort, en dacht er