40 moed. Ze wou hem niet opnieuw verdriet doen. Zou hij dan niet eindelijk wezenlijk . . . Ze bleven dien nacht in de herberg ; maar vertrokken vroeg en waren zoo ver, dat ze tegen tien uur de kerk van hun dorp weerzagen. Toen ze er voorbijreden, was de weg, die van de dorpsstraat naar de kerk liep, vol menschen, en de klokken luidden. „Goeie hemel, 't is Zondag," zei Brita en vouwde onwillekeurig de handen. Ze vergat al het andere voor de gedachte, dat ze zoo graag naar de kerk rijden en God danken zou. Ze wilde het nieuwe leven, dat ze nu beginnen zou, inwijden met een godsdienstoefening in de oude kerk. „Ik zou zoo graag naar de kerk gaan," zei ze tegen Ingmar. Op dat oogenblik dacht ze er in 't geheel niet aan, dat het hem zwaar kon vallen zich daar met haar te vertoonen ; ze voelde niets dan vroomheid en dank- baarheid. Ingmar was op 't punt van kortaf „neen" te zeggen : hij meende den moed niet te hebben al die nieuwsgierige blikken en scherpe tongen te verdragen. Maar „'t moet toch eens gebeuren," dacht hij en reed den kerkweg op, „en dan is 't even erg." Toen ze den kerkheuvel opreden, zaten daar een massa menschen, die op 't begin der godsdienstoefening wachtten. Ze zaten op den steenen wal om 't kerkhof en keken naar allen, die aankwamen. Toen ze Ingmar en Brita, herkenden, begonnen ze te fluisteren, elkaar aan