4 1 te stooten en te wijzen. Ingmar zag Brita aan. Ze zat met gevouwen handen, en zag er uit, alsof ze niet wist waar ze was. Zij zag geen mensch, maar Ingmar zag ze des te beter. Sommigen liepen hard achter den wagen aan. 't Verbaasde hem niet, dat ze zoo deden. Ze wisten zeker niet of ze wel goed gezien hadden. Ze konden zeker niet gelooven, dat hij daar naar Gods huis kwam rijden met haar, die zijn kind gesmoord had. „Dit is te veel, " dacht hij . „Ik houd het niet uit. " „Me dunkt, 't is 't best, dat je maar dadelijk de kerk ingaat, Brita, " zei hij, toen hij haar uit den wagen hielp. „Ja zeker," antwoordde zij. Ze wilde naar de kerk. 't Was haar niet te doen geweest om menschen te zien. Ingmar spande langzaam het paard uit en voerde het. Vele oogen waren op hem gericht, naar niemand sprak hem aan. Toen hij klaar was, om de kerk in te gaan, waren de meeste menschen al op hun plaats, en men was begonnen den eersten psalm te zingen. Ingmar zag naar den kant waar de vrouwen zaten, terwijl hij door 't middelpad liep. Alle banken waren vol, behalve één, en daarin zat maar één mensch. Hij zag dadelijk, dat het Brita was en be- greep, dat niemand naast haar had willen zitten. Ingmar deed nog een paar stappen, sloeg toen linksaf naar de vrouwenbanken, en ging in de bank naast Brita zitten. Toen hij dat deed, zette zij groote oogen op. Ze had niets gemerkt, en nu begreep ze, waarom ze alleen in de bank zat. Toen verdween dat groote fees-