50 „Nu geloof ik, dat je doet, wat je zoo pas zei," zei Brita, „nu sla je mij." „Ja, niemand kan ook begrijpen hoe boos ik op je ben." Ze bleef stil zitten. „Als ik er aan denk, hoe die laatste weken en dagen waren," begon hij weer. „Maar Ingmar ... " „Ja, daarom ben ik niet boos, maar ik had je immers kunnen laten heengaan." „Hieldt je niet van me, Ingmar ?" „Wel neen." „Op onze heele reis van de stad naar huis niet?" „Geen oogenblik. Ik vond je akelig." „Wanneer kwam 't dan terug?" „Toen ik den brief kreeg." „Ik zag wel, dat 't voor jou voorbij was, en daarom vond ik 't zoo'n schande, dat je weten zou, dat 't voor mij pas begon." Ingmar begon in gedachten zachtjes te lachen. „Wat is er, Ingmar . ' „Ik denk er aan hoe we uit de kerk gevlucht zijn, en van Ingmarshoeve wegreden." „En daar lach je om ?" „Moet ik daar niet om lachen ? We zullen wel als schooiers op straat moeten zitten. Dat moest Vader zien." „Ja, nu lach je er om, vandaag ! Maar 't gaat niet, Ingmar, 't gaat niet. En 't is alles mijn schuld."