5 2 „'t Is, alsof 't van me is weggenomen," antwoordde ze. „Dat komt omdat we 't nu samen dragen. En nu wil je misschien niet weggaan ?" „Och, nu zou ik wel willen blijven," zei ze en vouwde de handen. „Dan moeten we naar huis," zei Ingmar en stond op. „Neen, dat durf ik niet," zei Brita. „Moeder is zoo erg niet, " zei Ingmar, „als ze maar ziet, dat je weet, wat je wilt." „Neen, nooit wil ik haar uit haar huis verdrijven, ik weet er niets anders op, dan dat ik maar naar Amerika ga." „Ik zal je wat zeggen," zei Ingmar en lachte geheim- zinnig. „Je hoeft niet bang te wezen. Er is iemand, die ons helpt." „Wie is dat ?" „Dat is Vader. Hij zal wel zorgen, dat het gaat." Er kwam iemand aan op den boschweg. 't Was Kaïsa, maar zij herkenden haar bijna niet, want ze had het juk en de manden niet bij zich. „Goeden dag, goeden dag," zeiden ze, en de oude vrouw kwam naar hen toe en drukte ze de handen. „Ja, nu zit jelui hier, terwijl alle jongens op Ingmars- hoeve er op zijn om jelui te zoeken." „Jelui hadt zoo'n haast om uit de kerk te komen," ging de oude voort, „dat ik jelui daar niet bereiken kon. Maar ik wilde Brita toch goedendagzeggen en toen ging ik naar Ingmarshoeve. Gelijk met mij kwam