53 de proost, en hij was de groote kamer al in, voor ik hem nog groeten kon. Hij riep Moeder Marta al toe, voor hij nog tijd gehad had haar een hand te geven : „Nu, Moeder Marta, zul je pleizier aan Ingmar beleven. Nu kun je zien, dat hij van den ouden stam is. Nu moeten wij hem „Grooten Ingmar" noemen. „Moeder Marta zegt nooit veel. Nu bleef ze maar staan en knoopte haar hoofddoek wat vaster. „Wat zegt mijnheer de proost ?" zei ze eindelijk. „Hij heeft Brita naar huis gehaald, " zei de proost, „en, geloof me, daarvoor zal hij geëerd worden zoolang hij leeft." „Och neen, och neen !" zei de oude. „ Ik was haast in de war geraakt, toen ik ze in de kerk zag zitten. 't Was een betere preek, dan ik houden kan. Ingmar zal ons allen een voorbeeld wor- den, zooals zijn vader was." „De proost spreekt over treurig nieuws," zei Moe- der Marta. „Is hij dan nog niet thuis gekomen ?" „Neen, hij is niet thuis Hij is misschen naar Berg- woud gereden." „Zei Moeder dat ?" barstte Ingmar uit. „Ja, zeker. En terwijl wij op jelui zaten te wachten, heeft ze den een na den ander uitgezonden om jelui te zoeken." Kaïsa bleef nog doorpraten. Maar Ingmar hoorde niet meer wat ze zei. In gedachten was hij ver weg.