BIJ DEN SCHOOLMEESTER. In de gemeente waar de oude Ingmarsens woonden, kon nog in 't begin van I 88o niemand zich voorstellen, dat ze ooit een nieuw geloof zouden kunnen aannemen of dat een nieuwe soort van godsdienstoefening in hun mid- den zou kunnen plaats hebben. Wel had men er van gehoord, dat hier en daar, in andere gemeenten van Dalecarlië, secten ontstonden, en hoe daar menschen zich in beken en meren lieten doopen met den nieuwen doop der baptisten ; maar men lachte om dat alles en zeide : „Zoo iets kan geschikt zijn voor de menschen in Appelbo of in Gagnef ; maar dat komt nooit in onze gemeente." Zooals men in den regel aan alle andere oude ge- bruiken vasthield, was men er ook heel tevreden mee elken Zondag naar de kerk te gaan. Ieder kwam, die komen kon, zelfs in den winter, in de allerstrengste kou. En juist dan was het bijna noodig : men zou het niet hebben kunnen uithouden in de onverwarmde kerk, als het buiten veertien graden vorst was, wanneer die niet heelemaal vol menschen was.