S$ Maar men moet niet gelooven, dat de menschen zoo trouw naar de kerk gingen, omdat zij zulk een uit- stekenden geestelijke hadden. De predikant, die den ouden proost, die in Grooten Ingmars jeugd leefde, was opgevolgd, was een goed man, maar 't was onmogelijk hem een groot talent toe te schrijven in 't uitleggen van Gods woord. In dien tijd ging men naar de kerk om God te eeren, en niet om van een mooie preek te genieten. Als men dan later met moeite naar huis terugkeerde, langs den winderigen landweg, dacht men : „Onze lieve Heer heeft 't wel opgemerkt, dat ik op dezen kouden dag in de kerk was." Dat was 't voornaamste. Niemand kon 't helpen, dat de predikant nooit iets anders zei dan wat men eiken Zondag gehoord had, sinds hij beroepen was. Maar 't moet gezegd worden, dat toch de meesten volkomen tevreden waren met wat zij hoorden. Zij wis- ten, dat wat de predikant hun voorlas, Gods woord was, en daarom vonden ze het mooi. Alleen de school- meester en een enkele van de oude, bedachtzame boeren zeiden soms tegen elkaar : „Die predikant hier heeft eigenlijk maar één preek. Hij spreekt alleen over Gods voorzienigheid en Gods bestuur. Dat gaat, zoolang de secte-predikanten niet hier komen, maar langer ook niet. Want deze vesting wordt slecht verdedigd en is verloren bij den eersten aanval." Het was werkelijk een feit, dat de rondreizende predikers altijd deze gemeente voorbijgingen. 't Baatte