6o seminarium geweest was, maar een echten ouderwetschen meester, een boer, die zich zelf gevormd had. Hij was een knap man en kon alleen honderd kinderen les ge- ven. Hij was meer dan dertig jaar schoolmeester geweest en stond in hoog aanzien. Het scheelde niet veel of de schoolmeester dacht, dat hij verantwoordelijk was voor het geestelijk welzijn van de geheele gemeente. En hij was er dikwijls bezorgd over, dat zij een pre- dikant hadden, die in 't geheel niet preeken kon. Maar hij sprak daar niet over, zoolang er in de andere ge- meenten alleen maar sprake was van eene nieuwe manier van doopen in te voeren. Maar toen hij hoorde, dat nu de beurt aan het avondmaal gekomen was, en dat de menschen hier en daar in de huizen bijeenkwamen om het avondmaal te houden, kon hij niet langer onver- schillig toezien. Hij zelf was arm, maar het gelukte hem enkelen van de voornaamste boeren over te halen, hem geld te geven voor een zendingsgebouw. „Jelui kent mij," zei hij, „ik wil alleen maar preeken om de menschen in 't oude geloof te houden. Want waar moet het heen, als de predikers ons hier komen overvallen met den nieuwen doop en 't nieuwe avondmaal en er niemand is, die de menschen zegt, wat de ware en wat de valsche leer is." De schoolm eester was heel wel met den dominee, zoo goed als met alle anderen. Hij en de predikant liepen dikwijls samen heen en weer op den weg tus- schen de kerk en de school, telkens heen en weer,