59 hun niet er heen te gaan, zeiden ze. De menschen daar wilden niet bekeerd worden. En al die reizenden, zoowel als de bekeerden in de naburige gemeenten, hielden ook de oude Ingmarsens en de bewoners van hun gemeente voor groote zondaars. En als zij de klokken van hun kerk hoorden, zeiden ze dat ze luidden : „Slaapt in uw zonden, slaapt in uw zonden !" Maar alle gemeenteleden, groot en klein, waren heel boos, toen ze gewaarwerden, dat de menschen zoo over hun klokken spraken. Zij wisten immers, dat geen van hen allen ooit verzuimde het Onze Vader te bidden, als de kerkklokken luidden. En dat allen elken middag, als de klok van zes uur geluid werd, den arbeid staakten in huis en daar buiten. De mannen namen de petten af, de vrouwen bogen 't hoofd en allen stonden stil zoolang als noodig is om het gebed des Heeren uit te spreken. Allen, die in die gemeente geleefd hadden, moesten erkennen, dat ze nooit zoo diep gevoeld hadden, dat God groot is en geëerd wordt, als wanneer ze des zomersavonds de zeisen zagen inhouden, de ploegen stilstaan midden in hun vaart en de mannen ophouden met den oogst af te laden, alleen om die paar klokke- slagen. 't Was alsof de menschen wisten, dat Onze lieve Heer juist dan over de gemeente zweefde op een avond- wolk, groot en heerlijk en goedertieren, en Zijn zegen deed neerdalen over het geheele dorp. Men had daar nog geen schoolmeester, die op het