63 meest naar 't Zuiden, waar de beek in watervallen 't dal uitkwam en door den bergring heenbrak. Den buitenkant had ze nu eigenlijk klaar. De wegen liepen netjes met zand en grind door de hoeven naar den oever van de beek. Groepjes boomen waren hier en daar op de vlakte en bij de woonhuizen geplant. 't Meisje had maar een blik op haar bouwerij van steen en aarde en dennetakjes te slaan om de heele gemeente voor zich te zien. Ze vond, dat het al heel mooi was. Telkens hief ze het hoofd op om Moeder te roepen en haar 't wonderwerk te laten zien, maar ze bedwong zich. Ze vond het maar 't verstandigst Vader en Moeder niet aan haar bestaan te herinneren. Wat nu nog te doen overbleef, was 't allermoeilijkste. Nu moest ze de kerkbuurt opbouwen, die midden in de gemeente, aan beide zijden van de beek lag. Ze moest de steenen en de stukjes glas dikwijls verzetten, eer ze orde in al die gebouwen kreeg. 't Huis van den burge- meester wilde den winkel verdringen, en dat van den rechter kon bijna niet achter dat van den dokter staan. En als je dan aan alles dacht, wat daar staan moest: de kerk, de pastorie, de apotheek en 't postkantoor, de groote hoeven met haar bijgebouwen, de herberg, 't huis van den jachtmeester, 't telegraaf-station. Eindelijk was de geheele kerkbuurt klaar met haar witte en roode huizen, in 't groen gevat. Nu mankeerde er nog maar één ding. Ze had zoo'n haast met dat alles gemaakt om aan