64 de school te kunnen beginnen, die ook in de kerkbuurt moest liggen. Ze moest veel plaats voor de school hebben en die moest aan den oever van de beek staan, een geweldig groot, wit huis met twee verdiepingen, met een grooten tuin er omheen, en een hooge vlaggestang op 't grasperk. Ze had haar beste blokjes voor de school bewaard en toch bleef ze zitten en dacht er over hoe ze daarmeê klaar kon komen. 't Liefst had ze de school willen bou- wen precies zooals ze was, met één groote schoolkamer beneden en een daarboven, en met de kamer en de keuken waar zij en haar ouders woonden. Maar dat zou veel tijd kosten. „Zóólang laten ze me zeker niet met rust," dacht ze. Daar klonken voetstappen buiten de deur, iemand stampte de sneeuw van de voeten. 't Meisje begon met ijver te bouwen. Nu kwam de dominee met Vader en Moe- der praten, dacht ze ; nu had ze den heelen avond vó6r zich. En ze begon met frisschen moed en legde de grond- slagen van een school zoo groot als 't halve dorp. De Moeder had ook voetstappen in de gang gehoord. Ze stond op en schoof een ouden leunstoel bij 't vuur. Ze wendde zich tot haar man. „Wil je 't hem vanavond zeggen ?" vroeg ze. „Ja," antwoordde de schoolmeester, „zoodra ik er gelegenheid voor heb." De dominee kwam binnen, koud en vermoeid ; — blij, dat hij bij 't vuur kon zitten in een warme kamer. Hij