68 „Beste Storm," zei hij, „laten we hier niet meer over spreken." Hij wendde zich tot de gastvrouw en begon te schertsen over de mooie bruid, die zij 't laatst gekleed had, want moeder Stina kleedde de bruidjes in de gemeente. Maar de boerin begreep heel de diepe smart over zijn eigen onvermogen, die in hem was ontwaakt. Ze schreide van medelijden, en kon niet antwoorden door haar tranen, zoodat de dominee bijna alleen aan . 't woord bleef. En al dien tijd dacht de predikant : „Och, och ! had ik de kracht en 't verstand van mijn jeugd nog maar. Dan zou ik oogenblikkelijk dien boer van de verkeerdheid van zijn handelingen kunnen over- tuigen. " Opeens wendde hij zich weer tot den school- meester. „Waar heb je 't geld vandaan gekregen ?" „Wij hebben een maatschappij gesticht," zei Storm en noemde een paar van de groote boeren, die hulp beloofd hadden, om te toonen, dat het geen menschen waren, die de Kerk of den predikant wilden schaden. „Doet Ingmar Ingmarsen ook mee ?" zei de predikant ; het was alsof dat een nieuwe slag was. „Zoo vast als ik op Storm vertrouwde, even zeker was ik van Ingmar Ingmarsen." Maar hij sprak niet verder over de zaak, hij wendde zich tot de gastvrouw en sprak met haar over onver- schillige dingen. Hij zag wel, dat zij schreide, maar hij stoorde er zich niet aan. Een oogenblik later deed hij weer een aanval op den schoolmeester.