69 „Doe 't niet, Storm," vroeg hij. „Laat het om mijnent- wil. Je zoudt het ook niet prettig vinden, als iemand een school naast de jouwe bouwde." De schoolmeester zat een poos voor zich neer te kijken en na te denken. „Ik kan niet anders, dominee," zei hij en deed een poging er rustig en moedig uit te zien. De predikant sprak niet meer. 't Was wel tien minuten lang doodstil in de kamer. Toen stond hij op, deed zijn pels aan, nam zijn muts en ging naar de deur. Den heelen avond had hij geworsteld om woorden te vinden, die Storm konden bewijzen, dat hij ongelijk had, niet alleen tegenover hem, maar tegenover de geheele gemeente, die hij kon schaden door deze onderneming. Maar hoewel de gedachten en woorden zich in zijn hoofd verdrongen, kon hij ze niet uitspreken, omdat hij een gebroken man was. Toen hij bij de deur kwam, zag hij Gertrud, die in haar hoekje met haar stukjes glas en blokjes zat te spelen. Hij bleef staan en zag haar aan. Ze had blijkbaar geen woord van het gesprek gehoord. Haar oogen straalden van genoegen en haar wangen waren rooder dan anders. De predikant werd getroffen door zooveel blijdschap en zorgeloosheid naast zijn eigen groote smart. Hij ging naar haar toe en vroeg : „Wat doe je ?" Het meisje had al lang haar gemeente af. Zij had alles al weer omgeworpen en was aan wat nieuws begonnen. „Als dominee maar wat eerder gekomen was ! " zei