72 aan. En wat later kwamen booten en spaanders van stukgeslagen schipbruggen. „Nu sleept hij onze brug ook mee, dat zul je zien," zeiden de kinderen. Ze waren een beetje bang, maar eigenlijk heel blij, omdat er zoo iets gewichtigs gebeuren zou. En juist toen ze daarover praatten, kwam een groote den aandrijven met wortel en takken, en daar- achter kwam een espeboom aanzeilen met witten stam, en van den oever zag men, dat aan de wijduitgespreide takken groote knoppen zaten, die in 't langdurige bad waren opgezwollen. En vlak achter de boomen dreef een kleine hooischuur, ondersteboven. Die was nog vol hooi en stroo en dreef op haar dak, als een boot op haar kiel. Maar toen er zulke dingen voorbij dreven, kwamen de groote menschen ook in beweging. Men begreep, dat de beek ergens in 't Noorden buiten haar oevers getreden was en men haastte zich naar 't strand met boothaken en lange stokken, om huisraad en bouw- materiaal aan land te halen. Ver in 't Noorden van de gemeente, waar het minst gebouwd was en waar weinig menschen waren, stond Ingmar Ingmarsen alleen aan den oever van 't water. Hij was nu bijna zestig jaar en zag er ouder uit. Zijn gezicht was grof en gegroefd, 't lichaam gebogen, hij zag er even onhandig en hulpeloos uit als altijd. Hij leunde op een langen, zwaren bootshaak en zag droo- merig en slaperig uit over de beek.