ZIJ ZAGEN DEN HEMEL OPEN. In ditzelfde voorjaar, dat het Zendingshuis gebouwd werd, viel een plotselinge heftige dooi in, en 't water steeg hoog in de beek. 't Was verwonderlijk te zien hoeveel water er in die lente was. Het goot van den hemel, het bruiste in groote stroo- men van de bergen, het sijpelde uit den grond ; er vloeide water in elk wielspoor en elke ploegvore. En al dat water liep naar de beek, die wies en wies en al sneller stroomde. Ze was niet donker en glanzend en stil als gewoonlijk, maar geelgrauw van al het met aard vermengde water, dat er in neerstroomde en zooals ze daar nu aan kwam storten, vol hout en ijsstukken, zag ze er bizonder dreigend en onheilspellend uit. In het begin bekommerden de volwassenen zich niet bizonder om 't smelten van de sneeuw. Alleen de kinderen stormden naar de beek, noodra ze een uurtje vrij hadden en keken naar het woeste water en al wat het meesleurde in zijn vaart. Al spoedig waren 't niet alleen stokken en ijsschollen, neen, hoor! Daar kwamen waschsteigers en badhuisjes..