74 De kinderen waren nog ver weg, maar Groote Ingmar wist, dat een stroom van uit de beek naar zijn kant ging. Als 't God nu behaagde 't stuk hout, waar de kinderen op zaten, in dat zijstroompje te laten komen, dan was 't niet onmogelijk, dat hij ze aan land kon halen. Hij stond onbeweeglijk over de beek uit te zien. Opeens was het alsof iemand het stuk hout een stoot gaf, het week uit en dreef naar 't strand. De kinderen waren zoo dichtbij gekomen, dat hij hun verschrikte gezichtjes kon zien en hun schreien hooren. Maar toch waren ze nog zoo ver weg, dat hij ze niet van 't strand uit met den bootshaak bereiken kon. Toen liep hij hard naar 't water en waadde in de beek. Terwijl hij dat deed, had hij een wonderlijk gevoel, alsof er iemand was, die hem terugriep. „Je bent geen jonge kerel meer, Ingmar ; dit kan gevaarlijk voor je worden." Hij bedacht zich een oogenblik, en vroeg zich ver- wonderd af of hij recht had zijn leven te wagen. Zijn vrouw, die hij eens uit de gevangenis was gaan halen, was dezen winter gestorven en sinds zij was heengegaan, had hij haar graag willen volgen. Maar daarentegen was zijn zoon, die de hoeve over zou nemen, nog niet volwassen. Hij moest het leven nog wat verdragen, om zijnentwil. „Ja, dat moet maar gaan, zooals God wil," zei hij. Nu was hij niet langer onhandig en hulpeloos, Groote Ingmar. Toen hij voortliep door de schuimende beek,