75 stak hij den bootshaak vast in 't zand, om niet door den stroom te worden meegesleurd, en gaf nauwkeurig acht op de ijsblokken en stukken hout, die voorbij dreven, opdat ze hem niet zouden omverwerpen. En toen nu 't stuk waschsteiger aankwam, boorde hij de voeten in den bodem, stak den bootshaak uit en sloeg dien in 't hout. „Houdt je goed vast, " riep hij den kleintjes toe, want op 't zelfde oogenblik zwaaide het stuk hout, zoodat alle planken kraakten. Maar 't armzalige steigertje hield 't uit en Groote Ingmar haalde 't buiten den grooten stroom. Toen liet hij 't los, want hij wist, dat het nu aan land zou drijven. Hij zette den haak weer in den grond en keerde zich om, om naar land terug te gaan. Maar daardoor lette hij niet op een grooten stok, die met kracht kwam aan- drijven. Die bonsde tegen hem aan en trof hem in de zij, vlak onder den arm. 't Was een vreeselijke stoot, want de stok kwam met vliegende vaart aan, — en Groote Ingmar wankelde in 't water. Maar hij hield zich stevig vast aan den bootshaak en kwam aan land. Toen hij aan den oever stond, durfde hij zijn lichaam haast niet betasten. De geheele borstkas scheen ver- brijzeld. Hij had den mond vol bloed. „Nu is 't met je gedaan, Groote Ingmar," dacht hij. Hij kon geen stap meer doen, maar zonk in elkaar aan den oever. De kleine geredden maakten alarm, zoodat er men- schen kwamen en hem naar huis brachten.