7 7 „Heb jelui een van beiden gehoord wat wonderbaar- lijks Grooten Ingmar in zijn jeugd overkomen is ?" vroeg hij eindelijk. De schoolmeester en zijn vrouw antwoordden, dat ze wel veel van hem gehoord hadden. „Ja zeker, maar dit is toch 't allerwonderlijkste. Ik had het niet gehoord, voor ik nu vandaag naar Ingmars- hoeve ging. „Groote Ingmar had een vriend, die keuterboer op zijn landgoed is," ging de predikant voort. „Ja, dat weet ik," zei de meester. „Hij heet ook Ingmar ; de menschen noemen hem Sterken Ingmar, om hem van den boer te onderscheiden." „Juist," zei de predikant ; „zijn vader noemde hem Ingmar uit achting voor de familie Ingmarsen. „Nu is 't eens gebeurd, toen Groote Ingmar jong was, dat het na een helderen zomerdag was, op een Zaterdagavond. En hij en zijn vriend, Sterke Ingmar, waren met hun werk klaar, en trokken hun Zondags- kleeren aan en gingen naar de kerkbuurt om zich te vermaken." De predikant hield op en zat weer stil in gedachten. „Ik kan me voorstellen, dat 't een mooie avond moet geweest zijn," zei hij langzaam, „zoo stil en helder ; zoo'n avond, dat de hemel en de aarde elkaar hun kleuren leenen, zoodat de hemel lichtgroen wordt en de aarde zich in ijle nevelen hult, zoodat ze een wit of blauwachtige tint krijgt.