76 De predikant werd op de Ingmarshoeve gehaald en bleef er den geheelen middag. Toen hij tegen den avond naar huis kwam, ging hij naar den schoolmeester. Hij had dien dag veel beleefd en voelde behoefte er over te spreken. De meester en Moeder Stina waren diep bedroefd, want ze hadden al gehoord, dat Ingmar Ingmarsen dood was. Maar de predikant liep met een vluggen tred en er was iets lichts en helders over hem, toen hij bij hen binnentrad. De schoolmeester vroeg dadelijk of hij nog op tijd gekomen was. „Ja," antwoordde de predikant, „maar ik was niet noodig hier." „Niet noodig?" vroeg Moeder Stina. „Neen," zei de predikant en lachte geheimzinnig, „hij zou zich evengoed zonder mij beholpen hebben." „'t Is vaak zwaar bij een sterfbed te zitten," zei de predikant. „Ach ja, ach ja," zei de meester en knikte. „Ja en vooral, als hij sterft, die de beste man in de gemeente is." „Ja juist." „Maar vaak kan alles toch ook heel anders zijn dan men denkt." Hier zweeg de predikant een geruimen tijd en zat voor zich uit te staren. Zijn oogen straalden wat helderder dan anders achter zijn bril.