84 Halfvor zag, maar ging langzaam en vriendelijk van den een naar den ander en groette. Toen ze Halfvor de hand reikte, stak hij de zijne zoo ver uit, dat hun vingertoppen elkaar even aanraakten. Karin liep altijd wat voorover. Toen zij Halfvor naderde, was 't alsof ze nog wat meer 't hoofd boo g dan anders ; maar Halfvor stond daar ranker en hief ' t hoofd nog wat meer op dan gewoonlijk. „Zoo Karin, ben je er vandaag eens op uit ?" zei Moeder Stina en zette den leuningstoel voor haar neer. „Ja, ja," zei ze, „'t is nu prettig om te loopen, 't heeft wat gevroren." „Ja, 't heeft hard gevroren vannacht," merkte de schoolmeester op. Maar daarna werd het stil in de kamer, niemand wist meer wat te zeggen. 't Bleef een paar minuten doodstil. Toen stond Halfvor op en de anderen schrikten, alsof ze uit een diepen slaap waren gewekt. „Nu moet ik naar den winkel," zei hij. „Halfvor heeft toch zoo'n haast niet," zei de gastvrouw. „Je gaat toch niet om mij weg ?" vroeg Karin. Haar stem klonk zeer ootmoedig als ze tot hem sprak. Zoodra Halfvor was heengegaan, was de betoovering gebroken en de schoolmeester wist opeens, waar hij over spreken kon. Hij zag den knaap aan, die met Karin binnengekomen was, en op wien niemand tot nu toe gelet had. 't Was een oud ventje, hij kon niet veel ouder dan