83 wilde en Halfvor kreeg zijn afscheid. Hij trok zich dat zeer aan. „Je doet me zulk een schande aan, " zei hij tegen Karin, „dat ik het niet dragen kan. Wat moeten de menschen wel van me denken, als je zóó met me breekt ? 't Gaat niet aan een eerlijken jongen zoo te be- handelen. " Maar Karin was niet te bewegen en Halfvor was sinds dien tijd voortdurend bedroefd en somber geweest. Hij kon 't onrecht, dat de Ingmarsens hem hadden aangedaan, niet vergeten. En daar kwam nu Karin, en Halfvor zat hier. En hoe moest dat nu gaan ? Zooveel was zeker, dat er van geen verzoening sprake kon zijn. Karin was sinds den vorigen herfst getrouwd met Elias Elof Ersson. Zij en haar man woonden op Ingmarshoeve en bestuurden die, sinds Groote Ingmar gestorven was. Groote Ingmar had vijf dochters en een zoon nagelaten ; maar de zoon was zoo jong, dat hij de hoeve nog niet kon overnemen, Intusschen was Karin in de keuken gekomen. Ze was niet veel ouder dan twintig jaar, maar ze had er zeker nooit jong uitgezien. Ze zou overal voor heel leelijk zijn gehouden, want ze leek op hare familie, had zware oogleden, wat roodachtig haar en een strammen trek om den mond. Maar de schoolmeester en zijn vrouw zagen haar graag, omdat ze zoo op de oude Ingmarsens leek. Karin vertrok geen spier op haar gezicht toen ze