86 „Ik dacht, dat ik wel zou kunnen betalen met boter, melk en eieren." „O ja, wat dat betreft .... " „U zoudt er me een grooten dienst mee bewijzen," zei de rijke boerin. Maar Moeder Stina begreep, dat Karin hun zoo iets vreemds niet vragen zou, als ze niet dringend hulp noodig had. Ze nam een kloek besluit en zei : „Je hoeft er niet meer over te praten, Karin. We willen alles doen wat we kunnen voor de Ingmarsens." „Ik dank u," antwoordde Karin. Moeder Stina en Karin praatten er nog lang over hoe Ingmar 't hebben zou, maar Storm nam den knaap mee naar school. Daar zette hij hem op de bank naast Gertrud. Heel dien eersten dag zei hij geen woord. Tims Halfvor bleef een heele week van den school- meester weg, alsof hij bang was Karin weer te ontmoeten. Maar op een morgen, dat het slagregende en er geen klanten te wachten waren, kwam een groot gevoel van moedeloosheid over hem. „Ik deug nergens voor ; niemand heeft achting voor me, " dacht hij en hij kwelde zich zelf, zooals hij voortdurend deed, sinds Karin hem had afgewezen. Eindelijk besloot hij naar Moeder Stina te gaan om eens met een opgewekt, vriendelijk mensch te kunnen praten. Hij sloot zijn leegen winkel, knoopte zijn jas dicht en kwam naar 't school- gebouw door storm en regen en kabbelende plassen. Halfvor vond het zoo prettig daar te wezen, dat hij