87 er nog zat, toen de bel voor de middagrust luidde en Storm met de beide kinderen kwam koffiedrinken. Ze kwamen alle drie naar hem toe en groetten, maar toen Ingmar hem de hand reikte, was hij weer gaan zitten en praatte zóó druk met Moeder Stina, dat hij den jongen niet scheen te zien. Ingmar bleef een oogenblik stil staan ; toen ging hij naar de tafel en ging zitten. Hij zuchtte een paar maal, juist als Karin gedaan had toen zij er den laatsten keer was. „Halfvor is hier om zijn nieuwe horloge te laten zien," zei Moeder Stina. En Halfvor trok een nieuw zilveren horloge uit den zak en liet het zien. 't Was heel mooi, héél klein, met een verguld bloempje op de kast. De schoolmeester deed het horloge open, ging in de school om een vergrootglas te halen, klemde dat vast in zijn oog en bekeek het uurwerk. Hij stond er lang naar te kijken hoe de wieltjes in elkaar grepen. Hij had nooit zulk een goed werk gezien, zei hij. Eindelijk gaf hij Halfvor 't horloge terug, en die stak het bij zich. Maar hij zag er niet trotsch of blij uit, zooals menschen gewoonlijk doen, als men prijst wat ze gekocht hebben. Ingmar zweeg onder 't eten; maar toen hij zijn koffie uitgedronken had, vroeg hij Storm of hij verstand van horloges had. „Ja," antwoordde de schoolmeester. „Je weet wel, dat ik van alles verstand heb." Toen nam Ingmar een horloge uit zijn vestjeszak. 't Was een groote, ronde, zilveren knol. Leelijk en grof