9 2 waren, noodde ze op Ingmarshoeve of zwierf met ze rond in speelhuizen en herbergen. Hij hield geheel . met werken op en dronk zich eiken dag dronken. In een paar maanden was hij een verloopen stumperd. Toen zijn vrouw, Karin Ingmarsdochter, hem voor 't eerst dronken zag, stond ze als versteend. „Dat is de straf van God, omdat ik Haifvor onrecht heb aangedaan," dacht ze onmiddellijk. Tegen haar man zei ze niet veel. Geen verwijten of waarschuwingen konden helpen : ze zag wel dat hij een boom was, die gedoemd was te verdorren en dat hij geen steun of schaduw geven kon. Maar haar zusters waren niet zoo verstandig als zij. Zij schaamden zich over dat wilde leven en over de drinkgelagen en drinkliederen, die van Ingmarshoeve tot op den weg weerklonken. Ze preekten en knorden beurtelings en hoewel hun zwager eigenlijk een goed- aardig man was, heerschte er toch vaak twist in huis. Karin begon er toen over te denken hoe ze haar zusters 't huis uit zou krijgen, opdat ze aan de ellende ontkomen konden, waarin ze zelf moest leven. In den loop van den zomer vierde zij de bruiloft van de twee oudsten en de beide jongsten zond ze naar Amerika, waar ze familie had wie 't daar goed ging. Aan al die zusters werd haar erfdeel uitbetaald. Dat was twintigduizend kronen. Karin had de hoeve gekregen, maar er was bepaald, dat Ingmar die koopen zou, zoodra hij meerderjarig was en dan zouden Karin en Eljas verhuizen.