93 't Was wel zonderling, dat Karin, die er zoo onhandig en hulpeloos uitzag, macht had om zoo de vogels uit het nestje te doen vliegen, hun een man, een tehuis en reisbiljetten naar Amerika te bezorgen. Ze moest het heelemaal alleen doen. Van haar man kreeg ze niet de minste hulp. De meeste zorg had Karin over haar broer, hem, die nu Ingmar Ingmarsen was. Hij stond tegen haar man op, nog erger dan haar zusters. De jongen deed 't niet met woorden, maar met daden. Eens gooide hij allen brandewijn weg, dien Eijas Elof gekocht had, en een anderen keer betrapte zijn zwager hem er op, dat hij met water den drank trachtte te verdunnen. Toen de herfst kwam, drong Karin er op aan, dat de jongen naar de groote school in Falun zou gaan zooals vroeger, maar haar man, die zijn voogd was, verzette zich daartegen. „Ingmar zal een boer worden, zooals ik en zijn vader en mijn vader," zei Eijas Elof. „Wat moet hij op de groote school ? Van den winter gaat hij met mij naar 't bosch om houtstapels te bouwen. Dat is 't heele onderwijs wat hij krijgen kan. Toen ik zoo oud was als hij, zat ik den geheelen winter in de kolenhut." Karin kon hem niet tot andere gedachten brengen, maar moest er vrede meê hebben dat Ingmar thuis in ledigheid omzwierf. Eijas Elof begon nu zijn best te doen Ingmar te winnen. V66r alles nam hij hem graag meê, als hij op