IOI Le dacht aan alle drukte van 't voorjaar : aan 't ploe- gen en zaaien, 't bakken en wasschen, 't weven en naaien. 't Was haar niet mogelijk door dat alles heen te komen. „En ik zou zoo best kunnen sterven," zei ze zacht. „Mij dunkt, mijn leven is nergens anders nut voor dan om Eljas te verhinderen zich dood te drinken." Plotseling zag Karin op, alsof ze iemand haar had hooren roepen. Voor haar stond Halfvor Halfvorsen ; hij leunde tegen 't tuinhek en zag haar aan. Karin wist niet wanneer hij daar gekomen was. Het scheen of Halfvor daar al een heele poos gestaan had. „Ik dacht wel, dat ik je hier zou vinden," zei Halfvor. „Zoo, dacht je dat?" „Ik herinnerde me nog van vroeger, dat je gewoon- lijk hierheen sloop, als je een vrij uurtje hadt, om te zitten treuren." „Ik had toen niet veel om over te treuren." „'t Verdriet dat je niet hadt, verbeeldde je je te hebben." Toen Karin Halfvor aanzag, meende ze, dat hij 't heel dom van haar moest vinden, dat ze niet met hem getrouwd was, zulk een fier en knap man als hij was. „Nu gaat 't me, zooals hij 't hebben wou," dacht ze, „nu komt hij den draak met me steken." „Ik ben binnen geweest en heb met Eljas gesproken," zei Halfvor. „Ik wou hem eigenlijk spreken." Karin antwoordde niet ; ze zat recht en stijf, met de oogen neergeslagen, de handen over elkaar en wachtte