100 Karin Ingmarsdochter had een plekje waar ze ge- woonlijk heenging om eens alleen te zijn en over haar ongeluk na te denken. 't Was een smalle bank achter de kleine hophaag. Daar placht ze te zitten, ineenge- doken, den elleboog op de knieën geleund en de kin op de handen. Zoo zat ze voor zich uit te staren zonder iets te zien. Toch had ze een wijd uitzicht daar. 't Was als rolden de velden zich uit van de plaats, waar ze zat, tot heel aan 't bosch toe, met den stijgenden bergrug en den Klackberg. Daar zat Karin op een avond in April. Ze voelde zich zwak en moedeloos, zooals veel menschen zoo dikwijls doen in de lente, als de sneeuw verdwijnt, stoffig en vuil, en 't veld nog niet door den lenteregen schoongespoeld is. De zon stak warm, maar de noorden- wind speelde nog om haar heen, want de hop, die daar schaduw geven moest, was nog niet opgekomen, maar lag nog in den winterslaap onder het dak van dennetakken. 't Was een scherpe wind. Lapjes, stukjes papier en dorre grassprietjes stoven rond op de velden. In de verte boven den berg stond de damp van smeltende sneeuw, de berken werden bruin aan den top, maar langs den rand van 't bosch lag nog een hooge sneeuw- streep. 't Zou nu wel gauw lente worden en Karin voelde zich meer vermoeid dan ooit, toen zij daaraan dacht. Zij meende, dat ze 't nog een zomer niet zou kunnen uithouden.